Het einde van de anarchie

Voor de buitenwereld simuleerde Bart De Wever fijne federale maniertjes: hij veinsde de hele tijd dat hij in het kartel serieus deelnam aan de oranje-blauwe regeringsonderhandelingen. Maar wie een beetje klaar zag, merkte: verhinderen dat er nog een normale federale regering kwam: dat was het échte programma van N-VA. En dat is het nog. Wacht maar tot 23 maart of 1 april, want dan zal iedereen kunnen zien hoe rot de vis inmiddels aan de kop geworden is. Of zijn er tegen dan nieuwe scenario’s?

Een N-VA in een federale regering is een verliezer, dat is de les die de Vlaams-nationalisten, in de jaren zeventig van vorige eeuw Egmonters genoemd, terecht uit de recente nationale geschiedenis hebben getrokken. Geen wonder dat N-VA niet deelneemt aan een interim-regering. Het dwarsbomen van alles wat federaal is (dus ook het koesteren van regionaal lawaai), behoort immers tot de ontbindingspragmatiek van N-VA. Maar wie zou het de N-VA’ers kwalijk nemen dat ze staan waarvoor ze staan? Ze gebruiken misschien wel achterbakse technieken om hun doel te bereiken, maar over het doel zelf bestaat geen misverstand. Alle andere partijen hebben het recht om dat doel af te wijzen. Dit inzicht lijkt nu eindelijk ook tot CD&V door te dringen. Zijn deelname aan de nieuwe interim-regering is er het bewijs van.

Het separatistische N-VA-programma kan niet in een federale regering worden gerealiseerd. Omdat N-VA het ontbindingsprogramma niet op eigen houtje kan realiseren, hebben de separatisten CD&V voor hun kar gespannen. CD&V speelde een hoofdrol in een tragedie die door De Wever werd geregisseerd. De titel van het stuk luidde: ‘Mijn kartelpartner viert zijn zelfmoord met champagne.’ Gelukkig is dat stuk hopelijk voorgoed afgebroken.

Tragedie? Zeker. In N-VA-kringen piekert men zich suf waarom CD&V de electorale overwinning van Leterme gebruikte om harakiri te willen plegen. Op zoveel christendemocratische coöperatie had N-VA nu ook weer niet gerekend. De Wever, die er zelfs wat ongemakkelijk bij liep, had van zijn kartelinbreng wel een snuifje anarchie verwacht, maar niet de astronomische warboel waaraan CD&V verslaafd raakte nadat het constateerde hoe groot de chaos was dat het geschapen had.

Regisseur De Wever had maar één zorg: zijn CD&V-partner moest voortdurend struikelen, en wel zo dat CD&V in de perceptie van de Vlamingen altijd viel over de snorharen van ‘Madame Non’. Dat datzelfde CD&V nu diezelfde Milquet mee in de boot neemt, is een nieuw bewijs dat CD&V zijn wereldvreemdheid opgeeft en eindelijk de confrontatie met de werkelijkheid aanvaardt.

Maar ongetwijfeld staat N-VA tegen Pasen alweer met een vergiftigd paasei klaar. Tenzij CD&V nu van de gelegenheid gebruik maakt om de luis definitief uit zijn pels te schudden, als ze er al niet vanzelf uitvalt. Het moment is er goed voor. Iedereen zou een luid ‘oef’ slaken als een grote partij van 25 zetels niet langer door een separatistische oproerfractie van vijf zetels geterroriseerd zou worden. Wat een opluchting voor CD&V: de handen vrij! Houdini bevrijdt zich onder directie van de blauwe tovenaar uit het kartel!

De Moor – Knack