VEERLE BAETENS

Persmap

Dames en Heren, binnen enkele weken staan we weeral voor de zoveelste “moeder van alle verkiezingen”, verkiezingen die bepalend zullen zijn voor de institutionele toekomst van dit land. Maar het is toch opvallend te moeten vaststellen dat in de diverse verkiezingsprogramma’s, cultuur in de ruime zin van het woord, toch één van de eerste beleidsmateries onder de voogdij van de Gemeenschappen, weinig aan bod komt en zeker niet op de frontpagina’s van de media.

Maar cultuur brengt iets teweeg bij de mensen. Het heeft iets te maken met beweging, met het openbreken van grenzen. Cultuur in al zijn vormen voegt iets toe aan het leven, het wordt erdoor verruimd, verbreed en verdiept. Cultuur kent geen grenzen en zeker geen taalgrenzen en heeft alles te maken met respect, ook voor datgene dat men niet kent en waar men persoonlijk niet van houdt.

Het is daarom dan ook, en niet zonder trots, dat B Plus vandaag de “Prijs voor politieke moed 2013” aan Mevrouw Veerle Baetens, toch één van de boegbeelden van de Belgische cultuursector, kan en mag uitreiken.

Veerle Baetens voorstellen hoeft eigenlijk niet, zij is wereldberoemd in dit land en zeker in Vlaanderen. Hoewel zij door haar musicalopleiding in het Brusselse Hoger Instituut voor Dramatische Kunsten, oorspronkelijk voorbestemd was om te schitteren op de planken van de musical-tempels, heeft zij vooral haar carrière uitgebouwd als actrice en is zij niet meer weg te denken van het grote en kleine scherm. Door haar glansrollen in verschillende TV-series zoals “Sara”, “The White Queen” en “Cordon” om er maar enkele op te noemen, en in verschillende films zoals “Het Vonnis”, “Code 37”, “Loft”, “Windkracht 10” en “last but not least” “The Broken Circle Breakdown”, werd zij wereldbekend en werd haar acteertalent alom geroemd. De talrijke prijzen en onderscheidingen die zij zowel nationaal als internationaal mocht ontvangen, zijn daar de beste bewijzen van, met als kers op de taart natuurlijk de onderscheiding van “Beste Europese Actrice” tijdens de “European Film Awards” in Berlijn op 7 december vorig jaar.

Het is tijdens deze uitreiking en tijdens de persconferentie die daarop volgde dat Veerle Baetens o.a. deze opmerkelijke uitspraak deed en ik citeer: “Mijn dank gaat uit naar België. Ik hoop dat Vlaanderen en Wallonië samenblijven. We hebben iets speciaals en dat zou niet mogen verbroken worden. Sommige mensen willen het land splitsen, dat is nu eenmaal bezig in België. We zijn geen Nederlanders en geen Fransen, maar we zijn noorderlingen en zuiderlingen. Dat vind ik speciaal genoeg om het te willen behouden. Ik ben geen politiek mens, maar een emotioneel mens en ik vind dat we samen moeten blijven.”

Het is zeker niet evident en het vraagt inderdaad veel durf en moed om op de internationale scène een uitspraak te doen die de mening vertolkt van de overgrote zwijgende meerderheid van de Belgische bevolking. Zeker indien men weet dat de cultuurwereld in Vlaanderen sinds verscheidene jaren op ramkoers zit met de Vlaams-nationalistische bewegingen en partijen die pleiten voor een volledige privatisering, commercialisering van de cultuur. En zeker indien men weet dat mensen uit de cultuursector die openlijk het Vlaams-nationalistisch discours afzweren, een frontale aanval van verwijten te verduren zullen krijgen. Het blijft immers voor de Vlaams-nationalisten erg moeilijk verteerbaar dat de Vlaamse artistieke wereld niet doelbewust een Vlaamse identiteit legitimeert en zich niet “en masse” achter hun politiek project schaart, namelijk “cultuur en kunst” als versterker van de “nationale (lees Vlaamse) identiteit”.

Met deze uitspraak verwerpt onze laureaat resoluut de splitsing van het land en wijst zij op de absurditeit van een opdeling die gebaseerd is op de taal. Bovendien beklemtoont zij de speciale en unieke band die het Noorden en het Zuiden van het land samen verbindt en dat de kunstmatige opdeling van het land niet leeft in de harten van de bevolking, maar enkel in de politieke wereld. Op die manier vertolkt Mevrouw Baetens opnieuw op een schitterende manier een glansrol, ditmaal als bruggenbouwer tussen de verschillende Gemeenschappen van ons land.

Dames en Heren, dit is het voornaamste argument waarom B Plus beslist heeft om Mevrouw Baetens vandaag in de schijnwerpers te zetten en haar de “Prijs voor politieke moed 2013” toe te kennen. Wij danken haar voor het voorbeeld dat zij gesteld heeft dat niet ELKE Vlaming mee stapt in het eng nationalistisch discours dat door sommige politieke partijen in Vlaanderen gepredikt wordt.

Onze hartelijke dank en van harte gefeliciteerd.

Willy Peerens – Secretaris-generaal B Plus

WP_20140424_016

MARC COUDRON

Persmap

Mijnheer Coudron, B Plus heeft beslist om U de “Prijs voor politieke moed” voor het jaar 2013 toe te kennen.

Sinds 2005 bent U gekend als Voorzitter van de Koninklijke Belgische Hockeybond. De meer ingewijden onder ons weten ook dat U tot op de dag van vandaag de hockeyspeler bent met de meeste “caps” met 258 selecties voor de nationale ploeg en dat U tweemaal de “Gouden stick” in ontvangst mocht nemen als beste Belgische speler van het jaar.

In dit kader is het misschien aangewezen om de geschiedenis van het Belgische hockey even te overlopen. Deze sport heeft in het verleden echte hoogtepunten gekend. In 1920 behaalde België de bronzen medaille tijdens de Olympische Spelen in Antwerpen en was het in 1924, samen met zes andere Europese naties, één van de medestichters van de Internationale Hockey-federatie met Brussel als hoofdzetel.

De Herenploeg was lange tijd de enige vertegenwoordiger van een collectieve sport tijdens de Olympische Spelen. Maar de situatie verbeterde er niet op, integendeel. In de jaren ’80 verzeilen de twee nationale ploegen in de onderste rangen van het internationaal klassement. Nog erger! Deze sport werd in Vlaanderen als een sport voor “franskiljons” bestempeld: de voornaamste club in de Antwerpse regio noemde zichzelf “Le Dragon” en de club “Saint Georges” is gelokaliseerd in Kortrijk. In Wallonië waar bijna niemand de sport beoefende, was het een sport voor de Brusselaars en in Brussel een typische sport voor de bourgeoisie. Toch zijn er nog altijd vier clubs in de gemeente Ukkel. In 1995 waren we nog tevreden dat we tweemaal Wit-Rusland konden verslaan.

Maar dat is ondertussen allemaal veranderd en wel in goede zin. Met de steun van het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité werd onder uw Voorzitterschap een programma op punt gesteld om het niveau van het Belgische hockey en vooral van de twee nationale ploegen op te krikken.
In België spreekt men veel over problemen van vorming en opleiding. De Koninklijke Belgische Hockeybond heeft gekozen voor een visie op lange termijn. Jongensploegen van de verschillende leeftijdsklassen stonden regelmatig op het podium tijdens Europese kampioenschappen. De meisjesploegen volgen hun voorbeeld, dus op beide fronten is de aflossing verzekerd.
De Belgische Hockeybond was bovendien in staat om ook buitenlandse specialisten van het allerhoogste niveau aan te trekken voor het coachen van de ploegen. Ze is erin geslaagd om in België de noodzakelijke personele en financiële middelen voor het project samen te brengen. De spelers en de speelsters van de verschillende ploegen hebben het belang van het collectieve op het individuele begrepen. Op een belangrijk moment tijdens de voorbereiding van de Olympische spelen werd het risico genomen om een belangrijke speelster uit te sluiten die zich niet genoeg in de groep kon integreren.

Solidariteit en efficiëntie, dat is waar het over gaat. De vijfde plaats van de mannenploeg tijdens de Olympische Spelen in Londen in 2012, die bevestigd werd door de zilveren medaille tijdens de Europese kampioenschappen in 2013, zijn overal bekend. Onder uw Voorzitterschap kende men een stijging van het aantal aangesloten leden van 17.000 in 2005 tot meer dan 31.000 vandaag. Alles bleef gebaseerd op efficiëntie, zelfs nadat de Belgische Hockeybond gesplitst werd in een Nederlandstalige en een Franstalige Liga, maar toch nog met diezelfde overkoepelende Hockeybond.

Men heeft het begrepen, het werk van de Belgische Hockeybond is samenbrengen. De vooruitgang van het Belgische hockey is het resultaat van aangehouden inspanningen gebaseerd op solidariteit en efficiëntie op het hoogste niveau. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen in de drie Regio’s van het land. Het gaat hier over waarden waaraan B Plus bijzonder veel belang hecht. Deze waarden en dit beheer zouden als voorbeeld kunnen aangehaald worden in de scholen voor bedrijfsmanagement of tijdens de zomeruniversiteiten van de politieke partijen.
Maar dit is nog niet alles, er was daar nog de kers op de taart. Vóór elke wedstrijd tijdens de Europacup in Boom, zongen de nationale ploegen de tweetalige versie van de “Brabançonne”. Een gewaagde voorstelling, zeker symbolisch die toch een zekere durf vraagt: elf meisjes en jongens die in koor, soms voor meer dan achtduizend toeschouwers, het Belgisch volkslied zingen. Dat alles rechtstreeks uitgezonden door de nationale TV-zenders. Men moet het maar doen!

Om al deze redenen Mr. Coudron, is het voor B Plus een eer om U de “Prijs voor politieke moed” toe te kennen, symbolisch onder de vorm van dit kunstwerk met als titel “Samen zijn we sterk”.

Bertrand Waucquez
Voorzitter van het Directiecomité van B Plus