België blijft een beetje verweesd achter bij de dood van onze oud-premier en architect van het federale België, Jean-Luc Dehaene. Hij omschreef zich zelf ooit als een durver en doener en dat was hij ook. Daar was een brede visie voor nodig op de toekomstige maatschappelijke ontwikkelingen. Maar zijn dromen liet Dehaene wel altijd temperen door wat hij haalbaar en realistisch vond. Zo heeft hij veel gerealiseerd en zal hij zeker een spoor achterlaten in de bijna 200 jaar lange geschiedenis van ons land.
Dehaene had een groot sociaal bewustzijn voor de gewone man en vrouw, voor wie hij veel heeft gedaan, maar hij moest zich te vaak en te lang bezig houden met institutionele kwesties. Samen met Wilfried Martens tekende hij het nieuwe België uit met een federale overheid en een ruime autonomie voor de deelstaten. Toch kon ook hij niet vermijden dat de staatshervorming een voortschrijdend proces is geweest die een moeilijk bestuurbaar land heeft opgeleverd met te veel veranderlijke fases, die niet goed zijn voor het opbouwen van een nieuwe stabiliteit.
België heeft veel te danken aan Jean-Luc Dehaene: een staatshervorming, het halen van de euro, zonder grote sociale schokken, het in stand houden van de sociale zekerheid, de hervorming van de politie en vele andere hervormingen. Daar zijn we hem ook dankbaar voor en we vergeten zijn rol niet als wegbereider van de nieuwe Europese Grondwet, het Verdrag van Lissabon.
Een na een verdwijnen de grote tenoren van vorige eeuw. Eerst Martens, nu Dehaene, zo onverwacht. België rouwt, en Club Brugge, ploeg van zijn hart, ook.
Hij had een groot hart, Jean-Luc. Diep van binnen was hij een gevoelige man, die kon ontroerd worden door een aria en een mooi beeld.
Bplus zal hem blijven gedenken voor de man die hij is geweest en de politieke erfenis die hij heeft nagelaten. Het verdriet is voor Celie, zijn kinderen en kleinkinderen. Echtgenoot, vader en opa. Plots stopt het. Vaarwel Jean-Luc. Moge je erfenis intact blijven.